Ekati Blog

Καλώς ήρθατε στο Blog της Εκάτης.

Η σελίδα αυτή, είναι ένα είδος εφημερίδας στην οποία καταθέτω απόψεις που θεωρώ ενδιαφέρουσες για το θέμα, τον λόγο και το ύφος τους. Επίσης, είναι μια σελίδα αφιερωμένη στην ενημέρωσή σας πάνω σε διαφορά θέματα που είτε δεν τα μαθαίνουμε ποτέ, είτε περνάνε στα ψιλά γράμματα της πολύβουης καθημερινότητας. Για κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν πράξη με πολιτικά μηνύματα και προεκτάσεις. Ο σκοπός της δεν είναι αυτός αλλά, αντίθετα, να μας κάνει να σκεφτούμε τα πράγματα με μια διαφορετική οπτική. Περιμένω τις ιδέες, τις απόψεις και τις γνώμες σας. Θα τις φιλτράρω με καθαρά προσωπικό κριτήριο, και όσες θεωρήσω κατάλληλες για τον χώρο, θα δημοσιευτούν. Παράλληλα περιμένω τα σχόλιά σας για όλες αυτές τις καταθέσεις.

Ο Εκδότης

Ο κύριος Ερντογάν και το παρελθόν

Ο κύριος Ερντογάν, παρ’ ότι έξυπνος άνθρωπος, νομίζει πως μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του. Ακόμα χειρότερα γι’ αυτόν, θέλει να κρύψει πίσω από το δάχτυλό του και μια ολόκληρη γενοκτονία ή, επειδή το επιθυμεί, να πούμε κι εμείς ότι δεν έγινε κι είναι απλώς συκοφαντία. Αλλά η ιστορία έχει καταγράψει το γεγονός, όσο κι αν θέλει εκείνος να την ξαναγράψει, ζητώντας από όλο τον κόσμο να πάθει εκουσίως… αμνησία. Η Οθωμανική αυτοκρατορία έχει καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία (εκτός από την τουρκική, ασφαλώς) ως μία μάστιγα ενάντια στους λαούς που υπέταξε και διοικούσε και ενάντια στον πολιτισμό. Ο Εγγλέζος πολιτικός Τζωρτζ Κάννινγκς, πανευρωπαϊκή φυσιογνωμία του καιρού του για το ήθος και την σοφία του, την συνόψισε καίρια: “Απ’ όπου περνάνε οι Τούρκοι, το μόνο που αφήνουν πίσω τους είναι μία κηλίδα αίμα”.

Ρ.Κ.

Να γυρίσει σελίδα

Τόσο ο κ. Ερντογάν όσο και οι προκάτοχοί του, οι αυτοαποκαλούμενοι “Νεότουρκοι”, θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι έγινε, να ζητήσουν συγνώμη και να προσπαθήσουν να πείσουν με έργα ότι τα πράγματα άλλαξαν. Ότι είναι δηλαδή πραγματικά “Νεότουρκοι”. Γιατί η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι η μόνη που  αποδίδεται στους συμπατριώτες του κ. Ερντογάν. Για παράδειγμα, πού να κατατάξουμε τη σφαγή των Ελλήνων του Πόντου, των Ψαρών, της Χίου; Στην τελευταία, στις δέκα Μαρτίου του 1822 από τους 100.000 κατοίκους του νησιού οι συμπατριώτες του έσφαξαν τις 85.000. Πού να κατατάξουμε αυτήν τη σφαγή, στις “μίνι” (δηλαδή ασήμαντες) γενοκτονίες; Γι’ αυτή θα του θυμίσουμε τι λέει σ’ ένα από τα πολύ γνωστά ποίηματά του ο Γάλλος ποιητής και πεζογράφος Βίκτωρ Ουγκώ. Μεταφράζω τις δύο πρώτες στροφές:

ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ

Από εκεί πέρασαν Τούρκοι. Κι όλα έμειναν ερείπια και πένθος,

Η Χίος κι οι αμπελώνες της, σκοτεινή ξέρα έχει απομείνει,

Η Χίος που την σκίαζαν οι δεντροστοιχίες των δρόμων της,

Η Χίος που στα κύματα καθρέφτιζε τα δάση της,

Τ’ αρχοντικά, τους λόφους της και κάποτε, τ’αποσπερνά,

Έναν κύκλο πιασμένων κοριτσιών που χόρευαν.

Όλα ερημώσανε. Αλλά όχι: πλάι στο μαυρισμένο τοίχο μόνο,

Κάθεται ένα παιδί γαλανομάτικο, ένα Ελληνόπουλο,

Με το κεφάλι του ταπεινωμένο και πεσμένο.

Ασπίδα προστασίας κι αποκούμπι δεν έχει άλλο,

Από ένα λευκάνθι αγράμπελης, λουλούδι όπως κι εκείνο

Λησμονημένο στην τρομερή καταστροφή.

Το ποίημα έχει γραφτεί και μεταφρασμένο υπάρχει σε πολυάριθμες ανθολογίες άλλων γλωσσών που έχει μεταφραστεί η ποίηση του Ουγκώ. Αυτό δεν σβήνεται ούτε αλλάζει, κύριε Ερντογάν, όπως κι η ίδια η σφαγή των Χιωτών που το ενέπνευσαν. Οι γενοκτονίες απλώς παραγράφονται ή μπαίνουν σε ένα είδος ιστορικής παρένθεσης, μόνο με τον παραπάνω τρόπο παραδοχής και αλλαγής συμπεριφοράς από τους τωρινούς κατοίκους και πολιτικούς της Τουρκίας.

Ρ.Κ.

Για όσους κατάφεραν να τον εκτιμήσουν και γι’ αυτούς που ακόμα τους κυνηγάει. Αφιερωμένο…

Dubber side…  (Michael G Remix, Pink Floyd)

Απόσπασμα από τη βιογραφική εργασία του καθηγητή Παναγιώτη Καρματζού που περιβάλλει αυτή τη νέα, ολοκληρωμένη έκδοση των Απάντων του “ιδανικού αυτόχειρα” ποιητή Κώστα Καρυωτάκη:

…Ὁ Κ. ἐπιστρέφει σπίτι του, παίρνει τὸ πρωινό του καὶ κλειδώνεται στὸ δωμάτιό του. Γύρω στὸ μεσημέρι βγαίνει φορώντας κοστούμι, γραβάτα καὶ ψαθάκι, καὶ ἀγοράζει ἕνα πιστόλι ἀπὸ τὸ ὁπλοπωλεῖο Ἀναγνωστοπούλου· προφανῶς δοκιμάζει ἂν λειτουργεῖ τὸ ὅπλο, γιατὶ σὲ λίγο ἐμφανίζεται ξανὰ στὸ ὁπλοπωλεῖο γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ: δὲν εἶχε προσέξει πὼς τὸ πιστόλι ἦταν ἀσφαλισμένο. Κατὰ τὶς 2 μ.μ., πηγαίνει στὴν Βρυσούλα καὶ κάθεται στὸ παραλιακὸ καφενεῖο Ὁ Οὐράνιος Κῆπος· ζητάει καφὲ καὶ χαρτὶ ἀπὸ τὸν καταστηματάρχη Νιόνιο Καλλίνικο, μένει ἐκεῖ περίπου τρεῖς ὧρες, “καπνίζοντας τσιγάρα τό ’να κοντὰ στ’ ἄλλο, αὐτὸς ποὺ σπάνια κάπνιζε”, καὶ γράφει τὸ σημείωμα ποὺ ἀργότερα βρῆκαν στὴν τσέπη του:

Εἶναι καιρὸς νὰ φανερώσω τὴν τραγωδία μου. Τὸ μεγαλύτερό μου ἐλάττωμα στάθηκε ἡ ἀχαλίνωτη περιέργειά μου, ἡ νοσηρὴ φαντασία καὶ ἡ προσπάθειά μου νὰ πληροφορηθῶ γιὰ ὅλες τὶς συγκινήσεις, χωρίς, τὶς περσότερες, νὰ μπορῶ νὰ τὶς αἰσθανθῶ. Τὴ χυδαία ὅμως πράξη ποὺ μοῦ ἀποδίδεται τὴ μισῶ. Ἐζήτησα μόνο τὴν ἰδεατὴ ἀτμόσφαιρά της, τὴν ἔσχατη πικρία. Οὔτε εἶμαι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιὰ τὸ ἐπάγγελμα ἐκεῖνο. Ὁλόκληρο τὸ παρελθόν μου πείθει γι’ αὐτό. Κάθε πραγματικότης μοῦ ἦταν ἀποκρουστική.

Εἶχα τὸν ἴλιγγο τοῦ κινδύνου. Καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἦρθε τὸν δέχομαι μὲ πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω γιὰ ὅσους, καθὼς ἐγώ, δὲν ἔβλεπαν κανένα ἰδανικὸ στὴ ζωή τους, ἔμειναν πάντα ἕρμαια τῶν δισταγμῶν τους, κ’ ἐθεώρησαν τὴν ὕπαρξή τους παιχνίδι χωρὶς οὐσία. Τοὺς βλέπω νὰ ἔρχωνται ὁλοένα περσότεροι, μαζὺ μὲ τοὺς αἰῶνες. Σ’ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι.

Ἀφοῦ ἐδοκίμασα ὅλες τὶς χαρές!!, εἶμαι ἕτοιμος τώρα γιὰ ἕνα ἀτιμωτικὸ θάνατο. Λυποῦμαι τοὺς δυστυχισμένους γονεῖς μου, λυποῦμαι τ’ ἀδέρφια μου. Ἀλλὰ φεύγω μὲ τὸ μέτωπο ψηλά. Ἤμουν ἄρρωστος.

Σᾶς παρακαλῶ νὰ τηλεγραφήσετε, γιὰ νὰ προδιαθέση τὴν οἰκογένειά μου, στὸ θεῖο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, ὁδὸς Μονῆς Προδρόμου, πάροδος Ἀριστοτέλους, Ἀθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Καὶ γιὰ ν’ ἀλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω ὅσους ξέρουν κολύμπι νὰ μὴν ἐπιχειρήσουνε ποτὲ νὰ αὐτοκτονήσουν διὰ θαλάσσης. Ὅλη τὴ νύχτα ἀπόψε, ἐπὶ 10 ὧρες, ἐδερνόμουν μὲ τὰ κύματα. Ἤπια ἄφθονο νερό, ἀλλὰ κάθε τόσο, χωρὶς νὰ καταλάβω πῶς, τὸ στόμα μου ἀνέβαινε στὴν ἐπιφάνεια. Ὁρισμένως, κάποτε, ὅταν μοῦ δοθῆ εὐκαιρία, θὰ γράψω τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς πνιγμένου.

Ένα βιντεάκι με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του Tristan Corbiere  ” Άνθρωποι της Θάλασσας”  την Τρίτη 11 Οκτωβρίου 20:30 το βράδυ στο πολιτιστικό στέκι της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης, Φωκίωνος Νέγρη 42. Θα μιλήσει η φιλόλογος-λογοτέχνις Τούλα Καρώνη και θα απαγγείλει ποιήματα ο ηθοποιός Βασίλης Βλάχος…

Ναυαγιουργός

Παραθέτω ένα άρθρο του Κώστα Κατσουλάρη από το bookpress.gr για περεταίρω συζήτηση, σε σχέση με τη δημιουργική γραφή, τα ταλέντα του συγγραφέα, το καλό και το κακό γράψιμο και τον συγγραφέα ως αναγνώστη:

http://www.bookpress.gr/stiles/sintaktikon/creative-writing-and-other-demons

Ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά. Αφιερωμένο στη Lilith…

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε: “Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;” Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ”, είπε η αγελάδα, “τέλειωσε το ωράριο μου”.
“Όχι εγώ”, είπε η πάπια, “σήμερα έχω ημιαργία”.
“Όχι εγώ”, είπε το γουρούνι, “έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας”.
“Όχι εγώ”, είπε η χήνα, “ψάχνω για δουλειά”.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. “Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;” Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια, “σήμερα κάνω στάση εργασίας.”
“Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου”, είπε το γουρούνι.
“Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου”, είπε η αγελάδα.
“Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας”, είπε η χήνα.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. “Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα”, είπε η αγελάδα.
“Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης”, είπε η πάπια.
“Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης”, είπε το γουρούνι.
“Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός”, είπε η χήνα.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε -για την ακρίβεια απαιτούσανε- μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, “Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου”.

“Αίσχος – Κερδοσκοπία!”, φώναξε η αγελάδα.
“Καπιταλιστική βδέλλα!”, ούρλιαξε η πάπια.
“Απαιτώ ίσα δικαιώματα!”, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
Και γράψανε σε πλακάτ “Αδικία”, “Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί”, “Να κρατικοποιηθεί το ψωμί”, “Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο”, “Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού” και κάνανε πορεία γύρω – γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε, ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα: “Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου”.

“Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. “Ολομόναχη, τα έκανα όλα.”

“Ακριβώς”, είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. “Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;”
Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά -με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα -με τις ολόκληρες φρατζόλες- ακόμα καλύτερα.

Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα  και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί…

Δε γνωρίζω από θρησκείες

ούτε νιώθω από θεούς.

Είμ’ εγώ των αθέων ο προφήτης

κι η ζωή μου είναι το θάμα.

ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ

   Τους αθάνατους αυτούς στίχους του Κωστή Παλαμά μου θύμισε η αγριότητα της αντιπαράθεσης ανάμεσα σε διαφορετικά θρησκευτικά δόγματα (του Αμερικανού πάστορα από την Φλώριντα και των Αφγανών μωαμεθανών).

   Για μία ακόμα φορά γίνεται σαφές ότι οι θρησκείες δεν έχουν γίνει για να ενώνουν τους ανθρώπους αλλά για να τους χωρίζουν αμείλικτα, αντιπαραθέτοντάς τους και ωθώντας τους ακόμα και σε κακουργήματα εναντίον άλλων ανθρώπων, άλλων δογμάτων. Οι “άλλοι”, των άλλων δογμάτων, είναι πάντα οι αλλόθρησκοι, αφού όλα τα δόγματα διατείνονται ότι κατέχουν την απόλυτη αλήθεια σε μια αντιπαράθεση λέξεων, ουσιαστικά, αφού κανένα από αυτά δεν κατέχει πειστήρια ότι πράγματι κατέχει αυτή την απόλυτη αλήθεια, καταπώς λέει ο Γάλλος φιλόσοφος Βολταίρος. Έτσι, η αντιπαράθεση για τις θρησκείες είναι μια εγγενής κατάσταση, που αν την εγκαταλείψει ένα δόγμα είναι σα να υπογράφει την καταδίκη του. Αυτά και τους στίχους του Παλαμά μου θύμισαν η πυρομανία του Αμερικανού πάστορα και η άγρια σφαγή των αντιπροσώπων του ΟΗΕ στο Αφγανιστάν, που έγιναν Για ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη, για να θυμηθούμε και το στίχο του άλλου Έλληνα ποιητή, του νομπελίστα Γιώργου Σεφέρη.

Ρ. Κ.

TOYΣΣΑΙΝ ΛΟΥΒΕΡΤΥΡ

Πάνε πολλά χρόνια αφ’ ότου στις αναγνώσεις μου της ιστορίας γνώρισα τον Καραΐβιο επαναστάτη, ήρωα και μάρτυρα, στρατηγό και πολιτικό-μεταρρυθμιστή Τουσσαίν Λουβερτύρ (Toussaint l’ Ouverture). Aυτή η γνωριμία ή γνώση έμεινε στη μνήμη μου κατέχοντας μια ξεχωριστή θέση και δυνάμωσε από συζητήσεις που είχα αργότερα για τον Τουσσαίν με διανοούμενους που γνώρισα από την Αϊτή ή τον Άγιο Δομήνικο, το νησί Ισπανιόλα των πρώτων εξερευνητών.

Πρόσφατα, διαβάζοντας ξανά κάποια ποιήματα του Άγγλου ρομαντικού ποιητή Γουΐλλιαμ Γουέρτζγουορθ (William Wordsworth), ξαναδιάβασα το γνωστό δραματικό του σονέτο για τον Τουσσαίν και σκέφτηκα να το μεφράσω στη γλώσσα μας. Μαζί λοιπόν με αυτό, γράφω και μερικά λόγια θαυμασμού για τον απαράμιλλο αυτό Μαύρο, αυτοδίδακτο στρατηγό και μεταρρυθμιστή του 18ου αιώνα, να συνοδέψουν το ποίημα. Αυτόν που σήκωσε το ανάστημά του στην αποικιοκρατική Γαλλία για να της πει πως και οι σκλάβοι είναι άνθρωποι, πως ξέρουν να αγωνίζονται για την ελευθερία τους αλλά και να την υπερασπίζονται όταν την αποκτήσουν.

Το γαλλόφωνο όνομά του ήταν Φρανσουά Ντομινίκ Τουσσαίν (1744–1803). Απόγονος Αφρικανών σκλάβων, συμμετείχε στην εξέγερση των Νέγρων του 1791 και σύντομα έγινε ο εμπνευσμένος και απράμιλλος στρατηγός και διοργανωτής των εξεγερμένων. Το νησί Ισπανιόλα ήταν χωρισμένο (όπως και σήμερα) σε δύο μέρη: την ισπανική και τη γαλλική αποικία. Ο Τουσσαίν, με σύντομες και επιτυχημένες στρατιωτικές κινήσεις στη διάρκεια των οποίων του δόθηκε το παρατσούκλι Λ΄Ουβερτύρ (αυτός που έβρισκε τα αδύνατα σημεία κι έκανε ανοίγματα στην άμυνα των αντιπάλων), ένωσε το νησί. Το παρατσούκλι τού άρεσε, το πρόσθεσε στ’ όνομά του και μ’ αυτό έγινε γνωστός. Σαν αρχηγός, όχι μόνο στρατιωτικός αλλά και πολιτικός, έκανε μεταρρυθμίσεις και θεσμοθέτησε νόμους και πήρε μέτρα για τη βελτίωση της ζωής των κατοίκων.

Παρ’ ότι κατ’ όνομα δήλωνε υποταγή στη Γαλλία, στις συζητήσεις του δεν έκρυβε από τους Γάλλους αποικιοκράτες τις ιδέες και τις προθέσεις του για πλήρη ελευθερία του λαού του.

Το 1793 οι Άγγλοι κατέλαβαν με μια επιτυχημένη επιχείρηση σχεδόν όλες τις παραλιακές πόλεις της Αϊτής και συμμάχησαν με τους Ισπανούς που βρίσκονταν στο άλλο μισό του νησιού. Αλλά ο Τουσσαίν του ήταν ο επίσημα αναγνωρισμένος αρχηγός και των δύο. Από κοινού με τους άλλους Νεγρους στρατηγούς Ντεσαλίν και Κριστώφ, επανακατάλαβε μερικές από τις πόλεις διώχνοντας τους Άγγλους. Το 1799 ο μιγάδας στρατηγός Ριγκώ μαζί με δύο ακόμα μιγάδες αρχηγούς επαναστάτησαν εναντίον του Τουσσαίν για λόγους προσωπικής αντιζηλίας ή βαλμένοι από τους Γάλλους.

Οι Γάλλοι αποικιοκράτες έβλεπαν ότι ο Τουσσαίν εμπόδιζε τα σχέδιά τους στο Δυτικό ημισφαίριο, γιατί οι ιδέες του και οι πράξεις του θα περνούσαν στους κατοίκους και των άλλων νησιών της Καραϊβικής. Έτσι, το 1802 ο Ναπελέοντας οργάνωσε και έστειλε μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη εναντίον του Τουσσαίν υπό τον στρατηγό Λεκλέρκ. Οργανωμένοι όμως κάτοικοι από τον Τουσσαίν, πρόβαλαν γενναία και αποφασιστική αντίσταση, τόσο που όταν κατάλαβε το μάταιο της προσπάθειάς του, ο Λεκλέρκ πρότεινε δήθεν να συνθηκολογήσουν. Ο Τουσσαίν, βλέποντας προφανώς ότι κι αν νικούσε κατά κράτος τη στρατιωτική δύναμη του Λεκλέρκ, σύντομα θα έφτανε άλλη μεγαλύτερη από την Ευρώπη, δέχτηκε. Και όταν έφτασε στο σημείο συνάντησης που θα υπόγραφαν τη συνθήκη, οι Γάλλοι τον συνέλαβαν και τον έστειλαν δέσμιο στη Γαλλία. Εκεί τον έρριξαν σ’ ένα μουντρούμι όπου πέθανε.

Η γενναιότητα, η πολιτική και στρατιωτική ευφυΐα του Τουσσαίν, καθώς και το τραγικό τέλος του, τον έκαναν σύμβολο του αγώνα για την ελευθερία των λαών της Καραϊβικής και ενέπνευσαν ποιητές και διανοούμενους εκείνης της εποχής με πρώτους τον Γουΐλλιαμ Γουέρντσγουορθ με το δραματικό του σονέτο, και τον Λαμαρτίνο που έγραψε γι’ αυτόν ένα εκτενές συνθετικό ποίημα, από τα πιο δραματικά του κι αυτός. Η γενναιότητα και αποφασιστικότητα του Τουσσαίν να ελευθερώσει το λαό του, ευθύνεται και για ένα από τα αποφθέγματα του Ναπολέοντα: Όταν του ανήγγειλαν ότι ο Τουσσαίν σήκωσε μπαϊράκι λένε ότι ανέκραξε: “Maudites colonies”= Καταραμένες αποικίες! Δηλαδή, έφταιγαν εκείνες.

WILLIAM WORDSWORTH
Στον Toυσσαίν Λουβερτύρ

Τουσσέν, δυστυχέστερε των ανθρώπων!
Αν στη φροντίδα του αλετριού ο σκαφτιάς σφυρίζει
Στην ακοή σου, ή αν το κεφάλι σου ακουμπάει
Σε κάποιο σκοτεινό, βαθύ και βουβό άντρο,
Ω δύσμοιρε Αρχηγέ! πότε και πώς
Να βρεις υπομονή; Αλλά να μην πεθάνεις·
Και στα δεσμά κράτα μια ευχάριστη όψη,
Παρ’ ότι από αυτά πια δε γλιτώνεις· ζήσε
Κι από εκεί λάβε παρηγόρια. Άφησες πίσω σου
Δυνάμεις να εργάζονται για σένα: αέρα, γη, ουρανό
Κι ούτε και μια απλή πνοή ανέμου δεν φυσάει
Που θα σε λησμονήσει. Έχεις κραταιούς συμμάχους·
Οι φίλοι σου είναι θρίαμβοι, αγωνίες, αγάπη
Και το ακατανίκητο πνεύμα του ανθρώπου.
Ρήγας Καππάτος

ΤΟ ΤΟUSSAINT L’ OUVERTURE

Toussaint, the most unhappy of men!
Whether the whistling Rustic tend his plough
Within thy hearing, or thy head be now
Pillowed in some deep dungeon’s earless den;-
O miserable Chieftain! Where and when
Wilt thou find patience? Yet die not; do thou
Wear rather in thy bonds a cheerful brow:
Though fallen thyself, never to rise again,
Live, and take comfort. Thou hast left behind
Powers that will work for thee; air, earth, and skies;
There’s not a breathing of the common wind
That will forget thee; thou hast great allies;
Thy friends are exultations, agonies,
And love, and man’s unconquerable mind.

Ρήγας Καππάτος

Κράσαρ’ ο σέρβερ

(δημώδες παραδοσιακό)

Αφιερωμένο στον Admin

Κράσαρ’ ο σέρβερ, μάνα μου
πέσαν όλα τα fora
βλαστήμησ’ ο συντηρητής
κι οι bloggers τάδαν όλα.

Όμως τι φταίει ο δυστυχής
πού’ χε τον Gates πατέρα;
Aς βάζαν Linux σταθερό
να τρέχει νύχτα μέρα.

Τώρα τ’ αρχεία χάθηκαν
πάνε, τα πήρε ο διάλος
κι ας τρέχουνε προγράμματα
να δουν αν φταίει άλλος.

Πάνε και τα template μας
τα πολυπαινεμένα
αντίο και στα κείμενα
τα δύσκολα γραμμένα.

Γιατί καλό ‘ναι το backup
όλοι πλέον το μάθαν
κι αν τόξεραν νωρίτερα,
κάποτε θα το κάναν!

Αχός βαρύς ακούγεται,
πολύ καντίλι πέφτει
μανα μ’ ο server κράσαρε
κι άλλο πια δεν αντέχει.

Τα monitor εσβήσανε
Οι δίσκοι σταματήσαν
Ολα τα sites πέσανε
και τα ρολά τα κλείσαν.

Μάνα ο σέρβερ κράσαρε,
και δεν το λέω για αστείο,
τον έβλεπα και έλιωνα,
στα ράφια του Πλαισίου.

Μάνα ο σερβερ κράσαρε
κράσαρε κι η ζωή μας,
παν’ τα ωραία mp3,
πάει η δικτύωσή μας

Μανούλα μου σου τό’ χα πει
μην παίζουμε με την ΔΕΗ,
αν είχαμε ένα UPS,
θα ήταν όλα σαν κι εχτές.

Σύρε admin μου αψηλέ,
Σύρε admin κιμπάρη,
Να δεις σαν τι εγίνηκε
Και τούτη η μπόρα εφάνη.

Κινάνε δυο τεχνικοί
Με τον admin αντάμα
Να παν’ να φτιάξουν τη ζημιά
Να κάμουνε το θάμα.

Η μέρα έφυγε βαριά
Στου server το κιβούρι
Μα μες στην άγρια νυχτιά
Εφάνη κελεπούρι!

Ο server μάνα μ’ φτιάχτηκε
Ο server δεν κρασάρει!
Ο sysadmin εχάρηκε
Χαρήκαν κι οι κουμπάροι!