Ekati Blog

«Η κουζίνα της Μαρίας»
Γεύσεις από το Μαρμάρι Ευβοίας
Συγγραφέας: Μαρία Συμεών Ζωγράφου

ΜΠΡΙΑΜ ΜΕ ΦΙΝΟΚΙΟ
ΜΑΡΜΑΡΙΩΤΙΚΟ
ΓΙΑ 6 ΑΤΟΜΑ

3 μελιτζάνες στρογγυλές
3 πατάτες χοντρές
4 κολοκύθια μέτρια
1 φινόκιο μέτριο ψιλοκομμένο
1/2 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
4 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο
2 κρεμμύδια φέτες
1 κούπα λάδι
αλάτι, πιπέρι
2 πιπεριές πράσινες ψιλοκομμένες σε φέτες
1 κούπα ζωμό βοδινού
1/4 τέταρτο φέτα σε κύβους

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Κόβουμε σε ροδέλες τις μελιτζάνες, τα κολοκύθια και τις πατάτες. Τα βάζουμε σε ένα ταψί. Ανακατεύουμε με όλα τα υπόλοιπα, υλικά μαζί και τη φέτα και τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα. Καλή μας όρεξη!

186 άτομα συν οι δράστες-δολοφόνοι πήγαν απ’ ευθείας στα Τάρταρα, στην Ινδία, όχι γιατί πείραξαν σε τίποτα οι πρώτοι τους δολοφόνους, αλλά απλά και μόνο γιατί από σύμπτωση ή λόγω εργασίας βρέθηκαν στα σημεία επίθεσης αυτών των ανθρώπων. Επίσης, δεν γνωρίζουμε πόσοι ακόμα θα ακολουθήσουν τους δολοφονημένους στον κόσμο των νεκρών από τους τριακόσιους τόσους τραυματίες της επίθεσης.
Κύριος λόγος της αιματοχυσίας αναφέρεται η θρησκευτική αντιπαράθεση συνδυασμέμη με εδαφικές διεκδικήσεις. Πάνω σ’ αυτό, η κοινή λογική μου λέει: αν μία από τις εκατοντάδες θρησκείες και σχίσματα-υποδιαιρέσεις θρησκεών που διατείνονται ότι αντιπροσωπεύουν τον πραγματικό θεό, πράγματι τον είχε, θα έπρεπε επιτέλους να παρουσιαστεί, να τον πιστέψουμε όλοι, και να σταματήσει το αιματοκύλισμα αθώων ανθρώπων από μία από αυτές τις θρησκείες. Δεν νομίζετε;

Ρήγας Κ.

Ακούμε ένα σωρό συζητήσεις επί συζητήσεων για την παγκόσμια οικονομική κρίση, τις επιπτώσεις της στην οικονομία των διαφόρων χωρών και, πρωταρχικά, στη ζωή των ανθρώπων και στην όλο και αυξανόμενη απώλεια θέσεων εργασίας, λόγω περιορισμού ή κλεισίματος μικρών και μεγάλων εταιρειών. Αυτό που δεν έτυχε ν’ ακούσω είναι ότι την κρίση δεν την δημιουργούν μόνο άτομα-μεγαλοϊδιοκτήτες, κεροσκόποι ή οργανισμοί, αλλά μπορεί να την προκαλέσει και το ίδιο το σύστημα. Και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που περνάει κρίση το καπιταλιστικό σύστημα στην ιστορία του, αφ’ ότου διαδέχτηκε τον φεουδαρχισμό. Παράδειγμα: η τελειοποίηση των μηχανών παράγει απείρως περισσότερα αγαθά σήμερα απ’ όσα μπορούν να καταναλώσουν οι άνθρωποι που διαθέτουν αγοραστική δύναμη (χρήματα). Από την άλλη μεριά, αν το κεφάλαιο δεν μπορεί να δημιουργήσει κέρδος για τον εαυτό του, τότε το σύστημα περνάει κρίση. Αυτό είχα διαβάσει και δεν θυμάμαι αν ήταν στον Σμιθ, στον Ρικάρντο ή στον Μαρξ. Βάσει αυτής της θεωρίας, το ίδιο το σύστημα δημιουργεί αντίδοτα και ξεπερνάει την κρίση. Τουλάχιστο αυτό έχει συμβεί ίσαμε τώρα, και ευχόμαστε να επαναληφθεί.

Ρήγας Κ.

Η διασκέδαση ήταν πάντα ακριβή στην πατρίδα. Με αυτήν τη διατύπωση στο παρελθόν εννοούνταν κυρίως τα μπουζούκια, με τα καλαθάκια ανθέων από τα νεκροταφεία (από εκει άκουσα ότι τα προμηθεύονται), που το καθένα στοιχίζει όσο και ένα κοινό μεροκάματο, και που με αυτά ρένεται η τραγουδίστρια ή ο τραγουδιστής προτιμήσεως του θαμώνος αυτών των χώρων διασκέδασης, ή με την περίφημη “χαρτούρα”. Τώρα η ακρίβεια έχει επεκταθεί λίγο πολύ παντού: από τα απλά εστιατόρια με “τραπεζομάντηλο” ίσαμε την κλασική μουσική. Ανεφέρομαι δε κυρίως σε αυτή και συγκεκριμένα στη Λυρική Σκηνή, δηλαδή στην όπερα.

Μια πρώτη θέση πλατείας στο μικρό θέατρο της οδού Ακαδημίας, όπου δεν παύουν να γίνονται προσπάθειες βελτίωσης, αλλά που λόγω του περιορισμένου χώρου παραμένει το ίδιο, στοιχίζει εβδομήντα οχτώ ευρώ! Η φτηνότερη, επάνω και πίσω, είκοσι εννιά εωρώ.

Παρατήρησα τα της τιμής εισητηρίου γιατί ενώ ήμουν θεατής-ακροατής της όπερας από τον καιρό που το θέατρο ονομαζόταν Ολύμπια, με το κηπάκι και τις δύο πλαϊνές σκάλες που οδηγούσαν επάνω, είχα να πάω πάρα πολλά χρόνια λόγω παραμονής στο εξωτερικό. Και, φυσικά, πηγαίνω εκεί στην όπερα. Στο πρόσφατο ταξίδι μου στην Αθήνα, παρακολούθησα μια παράσταση των “Μποέμ”, του Τζιάκομο Πουτσίνι, χάρη στο φίλο μου, πρώην πρωταγωνιστή της Λυρικής Σκηνής, τενόρο Νίκο Χατχηνικολάου. Πάντα τιμούν τους παλιούς πρωταγωνιστές με εισητήρια που περισσεύουν ή με ειδικές προσκλήσεις και του έδωσαν δύο. Έτσι χάρη στο φίλο μου, αντί πάνω και πίσω που καθόμουν εκείνα τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, κάθησα κάτω και μπροστά, για να χαρώ την παράσταση των παρισινών μποέμ του έργου που η φτώχεια τους και η θνήσκουσα Μιμή (η πρωταγωνίστρια) δεν παύουν να συγκινούν και στη σημερινή Αθήνα της ακρίβειας και του θορύβου. Με άλλα λόγια, αν είσαι μεροκαματιάρης και οπερόφιλος, τα πράγματα είναι ζόρικα.

Νίκο, παλιόφιλε, ευχαριστώ για την ωραία βραδιά, γεμάτη αναμνήσεις και για τους δυο: για σένα σαν πρωταγωνιστή και για μένα σαν θαμώνα.

Ρήγας Κ.

Μετά την πανηγυρική επικράτηση του Μπαράκ Ομπάμα στις πρόσφατες εκλογές, όλοι αναφέρονται στο ξεπέρασμα ενός ταμπού: στο να ψηφίσει ο αμερικανικός λαός έναν Μαύρο για το ανώτατο αξίωμα της χώρας.

Αυτό, όμως, αποτελεί μόνο τη μισή αλήθεια, γιατί ο Ομπάμα, αντικειμενικά, αποτελεί το κατ’ εξοχήν φυλετικό πρότυπο αυτής χώρας: είναι μισός-μισός, αντιπροσωπεύοντας καίρια τα δύο επικρατέστερα φύλα των ΗΠΑ. Από τη μεριά της μητέρας του είναι λευκός, όπως όλοι οι λευκοί Αμερικανοί, με καταβολές από την Βόρεια Ευρώπη. Ενώ από τη μεριά του πατέρα του είναι Αφρικανός, μαύρος. Γιατί, λοιπόν, αποσιωπάται αυτή η αλήθεια; Μα, ασφαλώς, για φυλετικούς λόγους, υποθέτω. Ακόμα κι αν έχεις μόνο ένα δέκατο έκτο μαύρου χρώματος στο δέρμα σου, φαίνεται ότι δεν το ξεπλένεις με τίποτα! Γι αυτό και τον Μπαράκ Ομπάμα, μαύρο τον ανεβάζουνε, μαύρο τον κατεβάζουνε, τόσο οι λευκοί όσο και οι μαύροι, παρακάμπτοντας την αλήθεια. Πάντως, είναι γεγονός ότι το πρώτο βήμα επετελέσθη, και αυτό είθε να σημαίνει ότι σύντομα θα ξεπεραστεί και το δεύτερο: να εκλέγεται κανείς με τον ίδιο φυσικό τρόπο, είτε είναι μαύρος είτε είναι λευκός.

Ρήγας Κ.