Έμοιαζε με πραγματική αυθόρμητη εκδήλωση γιορτής, το ξέσπασμα του κόσμου μετά από την επίσημη αναγγελία της εκλογής του νέου προέδρου της Αμερικής, την Τρίτη το βράδυ, σε διάφορες μεγαλουπόλεις όπου είχαν συγκεντρωθεί πρωτοφανή πλήθη κόσμου, πειμένοντας τα αποτελέσματα.
Έμοιαζε, κατά τον χαρακτηρισμό κάποιου, σα να έφυγε πάνω από τη γη ένας εφιάλτης, ένας κακός ίσκιος από δυσοίωνα σύννεφα, που ο κόσμος υπόφερε το ολέθριο βάρος τους για οχτώ χρόνια. Αλλά, φυσικά, ήταν τα ίδια πλήθη που επέλεξαν αυτό τον εφιάλτη, ας μην το ξεχνάμε κι αυτό.
Τί σημαίνει αυτό; Ότι ο κόσμος χειραγωγείται εύκολα. Ότι πιστεύει ό,τι του λένε όταν αυτό είναι εκείνο που θέλει ν’ ακούσει, ακόμα κι αν προέρχεται από ένα περίεργο ον μικρής διορατικότητας, όπως ο πρόεδρος Μπους. Κι ας μην επιμείνουμε στην εξαπάτηση. Ο άνθρωπος αυτός έδωσε αυτό που είχε: πένθος, κατασροφή και σκοτάδι. Ακόμα και μετά από την καταρράκωση της χώρας στο παγκόσμιο στερέωμα, εξακολουθεί να μιλάει για εχθρούς και πολέμους. Αλλά πόλεμο κάνεις με έναν αντίπαλο ου διαθέτει λίγο πολύ τα μέσα που διαθέτεις κι εσύ. Δεν στέλνεις στρατούς και τεθωρακισμένα, που κοστίζουν δισεκατομμύρια, ενάντια σε άτομα ή σε ήδη κατεστραμμένες χώρες. Υπάρχει και η διπλωματία. Το έχουμε ξαναπεί.
Επί οχτώ χρόνια αιματοκύλησε τον κόσμο στο Ιράκ χωρίς να του έχουν κάνει τίποτα. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, μέσα σε αυτούς και χιλιάδες Αμερικάνοι, έχασαν τη ζωή τους για ένα καπρίτσιο. Εκατομμύρια άλλοι ακρωτηριάστηκαν, αυτοεξορίστηκαν, μένοντας στους πέντε δρόμους. Χωριά, πολιτείες κονιορτοποιήθηκαν. Ο πρόεδρος Μπους λέει ότι το έκανε για την ασφάλειά μας. Αλλά ποτέ η ασφάλειά μας δεν ήταν πιο ευάλωτη, πιο τρωτή λόγω της οργής που προκάλεσε σε ανθρώπους που ούτε τον πείραξαν ούτε είχαν δηλώσει ότι θα τον πείραζαν. Εννοώ τους Ιρακινούς. Γι αυτό ο πρόεδρος Μπους θα μείνει στην ιστορία σαν ένας από τούς εχθρούς της ίδιας της χώρας του. Όχι γιατί έκανε πολέμους, αλλά γιατί σκότωσε κόσμο απερίσκεπτα, βλακωδώς, χωρίς λόγο. Νόμιζε ότι είχε το δικαίωμα να αλλάξει τον κόσμο και να τον κάμει να σκέφτεται με τον δικό του τρόπο. Πίστευε τόσο σε αυτή την απολιταρχική, ετσιθελική αρχή, ίσαμε που καταρράκωσε το γόητρο και την ίδια την οικονομία της χώρας του.
Κρίνοντας από τις διακηρύξεις του, ο νέος Πρόεδρος είναι άνθρωπος συνετός, δημοκρατικός, πονετικός και συγκρατημένος. Είθε να ενεργεί βάσει αυτών των αρχών και διακηρύξεων που ακούγαμε στην διάρκεια της μακριάς προεκλογικής εκστρατείας. Τότε, θα περάσει στην ιστορία σαν ο άνθρωπος που έβγαλε την Αμερική από το σκοτάδι και την ανασφάλεια του δυσοίωνου σύννεφου της οχταετίας του Μπους, στο φως και στο δρόμο μιας βαθύτερης κατανόησης για συνύπαρξη, όχι για αντιπαράθεση και επιβολή με τους άλλους λαούς. Το αποτέλεσμα της πολεμικής ετσιθελικής μανίας του Μπους, ήταν τραγικό και ο κόσμος υποφέρει τις συνέπειες.
Επιστροφή στην ομαλότητα με την προοδευτική ανάκτηση των απολεσθέντων στην οκταετία, δεν είναι εύκολη. Αλλά με γνώμωνα και στόχο τις διακηρύξεις του νέου Προέδρου, δεν είναι και ανέφικτη. Αρκεί να ξεκινήσεις να οικοδομείς από κάπου. Ο κόσμος φαίνεται ότι αυτήν τη φορά διάλεξε σωστά. Ευχόμαστε στο νέο Πρόεδρο καλό κουράγιο και επιτυχίες στους στόχους του.
Ρήγας Κ.
