Ekati Blog

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.

Milk εκ βοδός,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ου γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι’ ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτρωθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθη.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζόμενο,
ωστε παρασκευαζόμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

Οι αναρχικοί, χίλιοι ή δύο χιλάδες άτομα, έτσι λένε οι στατιστικές, κρατάνε ουσιαστικά υπό ομηρίαν την Πρωτεύουσα των Ελλήνων, κάπου έξι εκατομμύρια με τον Πειραιά, αμετάκλητα πια ενωμένο μαζί της. Αυτό αποδείχτηκε από την τελευταία τους εφόρμηση, καίγοντας, λεηλατώντας και καταστρέφοντας τα μαγαζιά, τα σπίτια και τα αυτοκίνητα των πολιτών. Σε λίγο θα αρχίσουν να τους σκοτώνουν (ή μήπως αν εναντιωνόντουσαν στο κάψιμο των περιουσιών τους δεν θα είχαν αρχίσει κιόλας!) Αλήθεια ποιος θα τους σταματούσε;
Η στοιχειώδης υποχρέωση ενός κράτους είναι να προστατέψει τη ζωή και τις περιουσίες των πολιτών του. Γι αυτό έχει νόμους και δικαστήρια και αστυνομία να τους εφαρμόζουν. Φαίνεται όμως ότι η παρούσα κυβέρνηση δεν μπορεί να το κάμει, γιατί είναι εκτεθημένη η ίδια με σκάνδαλα και ατασθαλίες των λειτουργών της. Αν δεν μπορεί, γιατί δεν παραιτείται; Η ντροπή, αποτελεί κι αυτή συναίσθημα του παρελθόντος;

Ρήγας Κ.

Για τους κουκουλοφόρους εμπρηστές της Αθήνας, ακούμε διάφορα σενάρια: ότι είναι εγκάθετοι της ίδας της Κυβέρνησης, ότι είναι συνεργάτες της Αστυνομίας, ότι είναι παιδιά “καλών οικογενειών”, κλπ. Γιατί, αφού η Κυβέρνηση δεν μπορεί, δεν οργανώνονται οι ίδιοι οι πολίτες, να τους συλλάβουν και να τους βγάλουν τις κουκούλες για να διαλευκανθεί η υπόθεση; Πώς μπορεί να λειτουργεί ένα κράτος κάτω από τον τρόμο της απειλής του επόμενου γύρου εμπρησμών και λεηλασιών;
Στην Πλατεία Ουάσιγκτον, στο Γρηνουιτς Βίλατζ της Νέας Υόρκης, γειτονιά και πολλών Ιταλών στο παρελθόν, αυτοί συγκεντρωνόντουσαν τα βράδια μ’ ένα μαντολίνο και τραγουδούσαν στο κάτω μέρος της Πλατείας. Αναφερόμαστε στη δεκαετία του 80. Ξαννικά, στο επάνω μέρος της πλατείας, άρχισαν να συγκεντρώνονται πρεζάκηδες με κάθε λογής διακίνηση ναρκωτικών, φασαρίες, κλπ. Οι κανταδόροι ζήτησαν τη βοήθεια της Αστυνομίας. Αυτή είπε ότι δε μπορούσε να επέμβει αν δεν υπήρχε παράβαση. Έτσι, οργανωθήκανε οι ίδιοι, οπλιστήκανε με καδρόνια, αλυσίδες και ότι άλλο τους βόλευε, τους κυκλώσανε και τους κάμανε λυώμα στο ξύλο. Η πλατεία “καθάρισε” και οι φιλήσυχοι άνθρωποι ξανάπιασαν το τραγούδι τους!

Ρήγας Κ.

Η οδός Τοσίτσα, μεταξύ Μπουμπουλίνας και Πατησίων (αρκετά φαρδειά, τω ώντι, ώστε να φιλοξενεί και μουντζουρωμένα αγάλματα), είναι χώρος πρέζας, παντοειδών παραισθησιογόνων και δυστυχισμένων υπάρξεων που ξαπλώνουν να πάρουν ή ανανίβουν από τη δόση τους. Είδα, μέρα μεσημέρι, στο πεζοδρόμιο της μεριάς του Αρχαιολογικού Μουσείου (από την άλλη είναι το ταλέπωρο Πολυτεχνείο), δύο νέους ανθρώπους, ο ένας απέναντι στον άλλο (αυτό έμαθα ότι στη γλώσσα τους λέγεται συμμετοχή, μέθεξη, αλληλεγγύη ή κάτι τέτοιο), σε στάση καθιστή να τρυπιώνται με τις βελόνες τους ταυτοχρόνως. Το αίμα του ενός έτρεχε μες στα σκουπίδια. Φαίνεται ότι δεν τρυπήθηκε σωστά. Ένα γύρω υπήρχαν διάφορα τέτοια άτομα που ξάπλωναν είτε για να ανανήψουν από τη δόση τους, είτε προετοιμαζόμενα να “χαλαρώσουν”.

Αυτή η τραγωδία αποτελεί “εισαγωγή” στις ελληνικές αρχαιότητες του Μουσείου, για τους επισκέπτες, είτε ξένους είτε Έλληνες. Μια τραγωδία που έχει καταστεί πρόβλημα για όλους. Γιατί η Κυβέρνηση ή ο Δήμαρχος δεν κάνουν κάτι; Δεν αποτελούν ντροπή γι’ αυτούς; Δεν ενδιαφέρονται; Είναι δυνατό να έχουν πάθει (οι άνθρωποι) ανουσία σ’ αυτό το δράμα, σ’ αυτήν τη κατάντια;

Ρήγας Κ.

Όλα τα παραπάνω, πιστεύω, αποτελούν απόρροια μιας κοινωνίας σε παρακμή και βαθιά κρίση. Εμείς, οι Έλληνες του εξωτερικού, θλιβόμαστε με τα συμβαίνοντα στην πατρίδα. Γι’ αυτό όταν ακούω ανθρώπους στην Αθήνα να μιλάνε νοσταλγικά για δκτάτορες που θα βάλλουν τάξη, θλίβομαι ακόμα περισσότερο. Χωρίς να αγνοώ την απόγνωση και την οργή τους, δεν υπάρχει απόλυτη αρχή που θα μπορέσει να προάγει την ευημερία και την ευνομία ενός κράτους. Στη Ελλάδα, εμείς οι παλιοί, ζήσαμε τη δκτατορία των Πατακαίων και Παπαδοπουλαίων και έχουμε πικρή πείρα από αυτή την περίοδο.
Αυτό που θα βοηθήσει την κατάσταση, είναι μια δημοκρατική κυβέρνηση που θα μπορέσει να εφαρμόσει τους νόμους, και μια Αστυνομία που θα έχει το σεβασμό και την αγάπη των πολιτών. Και, με πρώτη ενέργεια, το “καθάρισμα” της οδού Τοσίτσα και την επιστροφή της Πλατείας των Εξαρχείων στους φιλήσυχους πολίτες και στους σπουδαστές. Ίσαμε τότε ας λουφάζουμε.

Ρήγας Κ.

Τεχνολογική ανάπτυξη και επιστημονική απόδειξη, στη εποχή μας, δε σημαίνουν απαραίτητα διαφωτισμό, λογική ερμηνεία, πρόοδο προς μια σωστότερη γνώση και κατανόηση των πραγμάτων και της ζωής. Δυστυχώς, όχι.
Αντίθετα, όπως αποδεικνύεται, σημαίνουν ακριβώς το αντίστροφό τους. Τα δε μυστικιστικά σκοτάδια και ο θρησκευτικός φανατισμός βασιλεύουν κυρίαρχα. Όχι μόνο στη Ασία, όπου έχουν εκκολαφθεί, αλλά σε ολόκληρο το Δυτικό κόσμο, με διάφορους βαθμούς συμμετοχής ανά κράτος. Π,χ., στις ΗΠΑ, ο θρησκευτικός φανατισμός πάει γόνα.
Ευτυχώς κατακερματισμένος, δηλαδή, κατά ομάδες ανθρώπων που η κέθε μία παθιάζεται με τη δική της έννοια του Θεού. Αυτό μου θύμισε η αγριότητα και η πρόσφατη αιματοχυσία στη Μέση Ανατολή.

Ρήγας Κ.

«Η κουζίνα της Μαρίας»
Γεύσεις από το Μαρμάρι Ευβοίας
Συγγραφέας: Μαρία Συμεών Ζωγράφου

ΜΠΡΙΑΜ ΜΕ ΦΙΝΟΚΙΟ
ΜΑΡΜΑΡΙΩΤΙΚΟ
ΓΙΑ 6 ΑΤΟΜΑ

3 μελιτζάνες στρογγυλές
3 πατάτες χοντρές
4 κολοκύθια μέτρια
1 φινόκιο μέτριο ψιλοκομμένο
1/2 ματσάκι μαϊντανό ψιλοκομμένο
4 σκελίδες σκόρδο ψιλοκομμένο
2 κρεμμύδια φέτες
1 κούπα λάδι
αλάτι, πιπέρι
2 πιπεριές πράσινες ψιλοκομμένες σε φέτες
1 κούπα ζωμό βοδινού
1/4 τέταρτο φέτα σε κύβους

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Κόβουμε σε ροδέλες τις μελιτζάνες, τα κολοκύθια και τις πατάτες. Τα βάζουμε σε ένα ταψί. Ανακατεύουμε με όλα τα υπόλοιπα, υλικά μαζί και τη φέτα και τα ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 1 ώρα. Καλή μας όρεξη!