Ekati Blog

Καλώς ήρθατε στο Blog της Εκάτης.

Η σελίδα αυτή, είναι ένα είδος εφημερίδας στην οποία καταθέτω απόψεις που θεωρώ ενδιαφέρουσες για το θέμα, τον λόγο και το ύφος τους. Επίσης, είναι μια σελίδα αφιερωμένη στην ενημέρωσή σας πάνω σε διαφορά θέματα που είτε δεν τα μαθαίνουμε ποτέ, είτε περνάνε στα ψιλά γράμματα της πολύβουης καθημερινότητας. Για κάποιους μπορεί να θεωρηθεί σαν πράξη με πολιτικά μηνύματα και προεκτάσεις. Ο σκοπός της δεν είναι αυτός αλλά, αντίθετα, να μας κάνει να σκεφτούμε τα πράγματα με μια διαφορετική οπτική. Περιμένω τις ιδέες, τις απόψεις και τις γνώμες σας. Θα τις φιλτράρω με καθαρά προσωπικό κριτήριο, και όσες θεωρήσω κατάλληλες για τον χώρο, θα δημοσιευτούν. Παράλληλα περιμένω τα σχόλιά σας για όλες αυτές τις καταθέσεις.

Ο Εκδότης

Θωμάς Τσαλαπάτης
“ΤΟ ΞΗΜΕΡΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΦΑΓΗ ΚΥΡΙΕ ΚΡΑΚ”

ISBN: 978-960-408-142-4, σελ. 48, σχ. 14 x 21 εκ.

  Ο Θωμάς Τσαλαπάτης με βάση τα θεωρητικά κείμενά του που έχουν δει μέχρι τώρα το φως της δημοσιότητας στις εφημερίδες αλλά και στα πιο έγκυρα λογοτεχνικά περιοδικά της χώρας θεωρείται ήδη ένας από τους πιο σημαντικούς, αν όχι ο σημαντικότερος, κριτικός της γενιάς εκείνης που εμφανίστηκε στην ποίησή μας λίγο πριν ή λίγο μετά τις αρχές της δεκαετίας του 2000, κάνοντας πράγματι ιδιαίτερη αίσθηση αλλά και κομίζοντας μιαν άλλη φρεσκάδα με τα δικά της γνωρίσματα.
  Ο Θωμάς Τσαλαπάτης με την πρώτη του αυτή συλλογή, έρχεται να συμπληρώσει και στην ποίηση με τον πιο αποφασιστικό τρόπο την εικόνα αυτής της τόσο δυναμικής γενιάς, της γενιάς του. Και αυτό γιατί τα ποιήματά του πέρα από την αδιαμφισβήτητη, υψηλής ποιότητας έμπνευση, τα χαρακτηρίζουν στίχοι ακριβείας, χωρίς τίποτα το περιττό, στίχοι θαυμαστής ευθυβολίας, σπάνιας πρωτοτυπίας, μοναδικής εκλεκτικότητας και ευρηματικότητας. Και τούτο τέλος: μια χαρμολύπη διαποτίζει ολόκληρο το βιβλίο, μια έντονη κοινωνική ερημιά, μια αποξένωση, μια φρίκη υποδόρια, ένας κόσμος (αριστοτεχνικά κρυμμένης) παράνοιας, της οποίας το πλέον αποτρόπαιο αποτέλεσμα κατά βάθος βιώνει και ο ίδιος ο «Κύριος Κρακ» το κυριότερο δηλαδή πρόσωπο των ποιημάτων του βιβλίου, όσο και αν δείχνει να παραμένει ένας αμέτοχος και σκληρός παρατηρητής των τεκταινομένων.

Γιώργος Μαρκόπουλος

Μήπως τελικά οι Έλληνες γελάσουν τελευταίοι;

Από το newsit.gr

Οι Financial Times, παραθέτοντας παραδείγματα χωρών που χρεοκόπησαν, αποκαλύπτουν πως η χρεοκοπία μπορεί να μην καταλήξει σε καταστροφή για την Ελλάδα αλλά παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!

”Η χρεοκοπία θα είναι καταστροφική για την Ελλάδα και η συνεπακόλουθη μετάδοση της κρίσης θα είναι ζημιογόνος για την Ευρώπη. Αυτή είναι η κοινή εκτίμηση. Η συζήτηση που διεξάγεται περιστρέφεται μόνο στο πόσο ισχυρή θα είναι η μετάδοση της κρίσης και ποιος θα πρέπει να είναι ο χειρισμός για τα υπερχρεωμένα κράτη αλλά και για τους μεγάλους χρηματοδότες της Ε.Ε.

Μήπως, όμως, η συζήτηση κινείται σε λάθος βάση; Εκτός ευρωζώνης η Ελλάδα θα μπορούσε να αποδειχθεί πολύ πιο επικίνδυνη για το σύστημα στο οποίο πραγματικά ποτέ δεν ανήκε… Μπορεί να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς ανάκαμψης!

Υπάρχει ένα σενάριο που παραγνωρίζεται, βάσει του οποίου η χρεοκοπία δεν καταλήγει σε καταστροφή για την Ελλάδα. Σε αυτήν την περίπτωση, η πραγματική και πιο υπαρξιακή απειλή για την ευρωζώνη είναι πολύ διαφορετική. Σε αυτό το σενάριο εκείνοι που γελούν τελευταίοι είναι οι Έλληνες.

Ας δούμε, όμως, αυτό το σενάριο.

Οι άμεσες επιπτώσεις από την αποχώρηση ή την εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη σίγουρα θα είναι ισοπεδωτικές. Θα ενταθεί η φυγή κεφαλαίου, θα πυροδοτηθούν η υποτίμηση και ο πληθωρισμός. Θα πρέπει να επαναπροσδιοριστεί και να γίνει επαναδιαπραγματεύσιμη η ονομαστική αξία όλων των υπαρχόντων συμβολαίων, φέρνοντας χρηματοοικονομικό χάος. Αυτό που ενδεχομένως να αποδειχθεί πολιτικά ολέθριο είναι πως μπορεί τελικά να απαιτηθεί περισσότερη λιτότητα, καθώς η Ελλάδα εξακολουθεί να καταγράφει πρωτογενές έλλειμμα, το οποίο θα πρέπει να εκμηδενιστεί εάν η Ε.Ε. και το ΔΝΤ σταματήσουν να χρηματοδοτούν.

Αυτή η διαδικασία, όμως, θα οδηγήσει και σε σημαντική υποτίμηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας (50 δραχμές για 1 ευρώ ποιος θα πάρει;). Παρ’ όλα αυτά, έτσι θα τεθεί σε κίνηση μία διαδικασία προσαρμογής, που σύντομα θα οδηγήσει στον επαναπροσδιορισμό της οικονομίας και θα τη θέσει σε δρόμο βιώσιμης ανάπτυξςη. Πράγματι, ίσως υπάρξει εκτίναξη της ανάπτυξης, πιθανότατα για μεγάλη χρονική περίοδο, εάν υιοθετηθούν λογικές πολιτικές για την ανάκτηση της μακροοικονομικής σταθερότητας.

Ποια στοιχεία στηρίζουν αυτήν την υπόθεση; Ας δούμε τι έγινε σε χώρες που χρεοκόπησαν και υποτίμησαν τα νομίσματά τους και τις χρηματοοικονομικές κρίσεις της δεκαετίας του 1990. Όλες αρχικά υπέφεραν με σοβαρή ύφεση, που όμως διήρκεσε για ένα ή δύο χρόνια. Ακολούθησε η ανάκαμψη. Η Νότιος Κορέα κατέγραψε εννέα έτη συνεχούς ανάπτυξης με μέσο ετήσιο ρυθμό 6%. Η Ινδονησία, η οποία υπέστη αλυσιδωτές χρεοκοπίες, οι οποίες οδήγησαν στην κατάρρευση σχεδόν κάθε τράπεζας της χώρας, την ίδια περίοδο αναπτύχθηκε ετησίως κατά 5%. Η Αργεντινή κατά 8% και η Ρωσία πάνω από 7%. Τα στοιχεία αυτά αποδεικνύουν ότι υπάρχει ζωή και μετά τις χρηματοοικονομικές κρίσεις.

Βεβαίως, στην περίπτωση της Ελλάδας υπάρχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες. Ο χαμηλός λόγος των εξαγωγών ως ποσοστό του ΑΕΠ λέγεται ότι αποκλείει την πιθανότητα ανάκαμψης που να στηρίζεται στις εξαγωγές. Το επιχείρημα αυτό, όμως, δεν είναι ισχυρό, επειδή οι κρίσεις μπορεί να οδηγήσουν σε δραστικό επαναπροσδιορισμό της οικονομίας.

Η Ινδία, επί παραδείγματι, κατάφερε να διπλασιάσει τον λόγο των εξαγωγών ως προς το ΑΕΠ μέσα σε μία δεκαετία μετά την κρίση του 1991 και τον επαναδιπλασίασε την επόμενη δεκαετία χωρίς μεγάλη υποτίμηση.

Επιπλέον, η Ελλάδα θα υποστεί υποτίμηση γιγαντιαίων διαστάσεων. Μία τέτοια αλλαγή αδιαμφισβήτητα θα δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για εξαγωγές και θα μετατρέψει δραστηριότητες που μέχρι πρότινος δεν είχαν εμπορικό πλεονέκτημα σε εμπορικές ευκαιρίες. Ουδείς μπορεί να προβλέψει ποιες θα είναι αυτές οι εξαγωγές. Θα δημιουργηθούν, όμως, ισχυρά κίνητρα από τη σούπερ ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία, γεγονός που είναι αδιαμφισβήτητο.

Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι κατά τα μέσα του 2013 η ελληνική οικονομία ανακάμπτει, ενώ η υπόλοιπη ευρωζώνη παραμένει σε ύφεση. Ο αντίκτυπος στην Ισπανία, στην Πορτογαλία και στην Ιταλία, που θα παλεύουν ακόμη με τη λιτότητα, θα είναι ισχυρός. Οι ψηφοφόροι των συγκεκριμένων χωρών θα αρχίσουν να παρατηρούν την επιτυχία της γειτονικής Ελλάδας, που όλοι μέχρι πρότινος περιφρονούσαν.

Θα αρχίσουν να διερωτώνται γιατί οι δικές τους κυβερνήσεις δεν ακολουθούν το ελληνικό παράδειγμα και θα ενταθούν οι φωνές που θα τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη. Με άλλα λόγια, το ελληνικό παράδειγμα θα μπορούσε να αλλάξει θεμελιωδώς τα κίνητρα των χωρών να παραμείνουν στην ευρωζώνη, ειδικότερα εάν το οικονομικό περιβάλλον εξακολουθήσει να είναι δυσμενές.

Σε αυτό το σημείο, θα επηρεαστεί και η Γερμανία. Σήμερα η Γερμανία κάνει τα ελάχιστα για να παραμείνει ενωμένη η ευρωζώνη και μάλιστα με απροθυμία. Εάν, όμως, η έξοδος γίνει ελκυστική πρόταση για τα μέλη της ευρωζώνης, τότε η Γερμανία θα βρεθεί στο στόχαστρο. Θα της ζητηθεί να δείξει μεγαλοθυμία αντί για την τρέχουσα τσιγκουνιά ως ύστατη δοκιμασία για το πόσο πολύ εκτιμά την ευρωζώνη.

Η απάντηση μπορεί να ξαφνιάσει. Ο γερμανικός λαός μπορεί ξαφνικά να συνειδητοποιήσει ότι η ευρωζώνη προσφέρει στη χώρα όχι ένα, αλλά δύο «αλόγιστα προτερήματα»: χαμηλά επιτόκια, που είναι και ο παράδεισος του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και ανταγωνιστική συναλλαγματική ισοτιμία καθώς δένεται με πιο αδύναμους εταίρους. Σε αυτήν την περίπτωση, η Γερμανία θα πρέπει να προσφέρει στους εταίρους της μία πολύ πιο ελκυστική συμφωνία για να τους κρατήσει στην ευρωζώνη.

Αυτό το σενάριο βρίθει ειρωνικών καταστάσεων. Η Ελλάδα, που τώρα θεωρείται ο παρίας που μολύνει την ευρωζώνη, θα είναι πολύ μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιβίωση του ευρώ εάν εκδιωχθεί. Εάν η έξοδος από την ευρωζώνη δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ανάκαμψη στην Ελλάδα, τότε μπορεί να υπάρξει ο κίνδυνος μετάδοσης της… επιτυχίας. Η συνεχιζόμενη ελληνική τραγωδία μπορεί να έχει τελικά αίσιο τέλος για την Ελλάδα. Η τραγωδία, όμως, θα συνεχιστεί για την ευρωζώνη και ίσως για όλο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα”.

Ντάνιελ Όγκντεν (Daniel Ogden)
ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΡΩΜΑΪΚΗ ΝΕΚΡΟΜΑΝΤΕΙΑ

Μετάφραση: Ρήγας Καππάτος
ISBN: 978-960-408-136-3, σελ. 384, σχ. 17 x 24 εκ.

   Το βιβλίο του D. Ogden ξεκινάει την ιστορία της νεκρομαντείας με την ιστόρηση και κριτική ανάλυση της πρώτης γνωστής νεκρομαντικής επίκλησης στη λογοτεχνία του Δυτικού κόσμου: εκείνης του Οδυσσέα, με τη βοήθεια της Κίρκης, στην Οδύσσεια. Εκεί, κάπου δώθε απ’ τον Ωκεανό (το μέρος δεν ονομάζεται), «μεταξύ ζωής και θανάτου» ο ομηρικός ήρωας συναντιέται με τον Τειρεσία, το φημισμένο προφήτη του αρχαίου κόσμου. Έτσι ξεκινάει μια παράδοση που έδωσε τα «τέσσερα μεγάλα» νεκρομαντεία, αρκετά δευτερεύοντα ή ηρωομαντεία και ως και πλανόδιους νεκρομάντεις.
   Εκείνο που πραγματικά εκπλήσσει τον αναγνώστη αυτού του βιβλίου είναι το εύρος και το βάθος γνώσεων του συγγραφέα γύρω από το θέμα του, από το ένα μέρος. Από το άλλο είναι ο τρόπος με τον οποίο κάνει την κριτική του ανάλυση στα νεκρομαντικά κείμενα συγκερασμένη με την παράθεση πλήθους πρωτόγνωρων ιστοριών τρόμου και παραδοξολογίας. Τα δύο αυτά στοιχεία, του αφηγηματικού λόγου και της κριτικής σκέψης, κρατάνε αδιάπτωτο το ενδιαφέρον όχι μόνο του ειδικού αλλά και του απλού αναγνώστη, δίνοντας στο βιβλίο μια νέα διάσταση.
   Αλλά το βιβλίο του Ogden πηγαίνει βαθύτερα και πέρα από την αφήγηση και την κριτική προσέγγιση των νεκρομαντικών ιστοριών που το αποτελούν. Σε μία ακόμα διάσταση, το ουσιαστικό αντικείμενό του είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και ο ψυχισμός του. Αυτόν τράβηξαν πάντα οι μεταφυσικοί κόσμοι που δημιούργησε ο ίδιος για τη μεταθανάτια διάστασή του, τοποθετώντας τους «επάνω» ή «κάτω». Κόσμοι και καταστάσεις της φαντασίας και του νου, αλλά για τους πιστούς αληθινοί, που ξεκίνησαν στην αρχαιότητα με το πλήθος των φωτισμένων συγγραφέων της που τους διέσωσαν για εμάς.

Ο κύριος Ερντογάν και το παρελθόν

Ο κύριος Ερντογάν, παρ’ ότι έξυπνος άνθρωπος, νομίζει πως μπορεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό του. Ακόμα χειρότερα γι’ αυτόν, θέλει να κρύψει πίσω από το δάχτυλό του και μια ολόκληρη γενοκτονία ή, επειδή το επιθυμεί, να πούμε κι εμείς ότι δεν έγινε κι είναι απλώς συκοφαντία. Αλλά η ιστορία έχει καταγράψει το γεγονός, όσο κι αν θέλει εκείνος να την ξαναγράψει, ζητώντας από όλο τον κόσμο να πάθει εκουσίως… αμνησία. Η Οθωμανική αυτοκρατορία έχει καταγραφεί στην παγκόσμια ιστορία (εκτός από την τουρκική, ασφαλώς) ως μία μάστιγα ενάντια στους λαούς που υπέταξε και διοικούσε και ενάντια στον πολιτισμό. Ο Εγγλέζος πολιτικός Τζωρτζ Κάννινγκς, πανευρωπαϊκή φυσιογνωμία του καιρού του για το ήθος και την σοφία του, την συνόψισε καίρια: “Απ’ όπου περνάνε οι Τούρκοι, το μόνο που αφήνουν πίσω τους είναι μία κηλίδα αίμα”.

Ρ.Κ.

Να γυρίσει σελίδα

Τόσο ο κ. Ερντογάν όσο και οι προκάτοχοί του, οι αυτοαποκαλούμενοι “Νεότουρκοι”, θα έπρεπε να παραδεχτούν ότι έγινε, να ζητήσουν συγνώμη και να προσπαθήσουν να πείσουν με έργα ότι τα πράγματα άλλαξαν. Ότι είναι δηλαδή πραγματικά “Νεότουρκοι”. Γιατί η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι η μόνη που  αποδίδεται στους συμπατριώτες του κ. Ερντογάν. Για παράδειγμα, πού να κατατάξουμε τη σφαγή των Ελλήνων του Πόντου, των Ψαρών, της Χίου; Στην τελευταία, στις δέκα Μαρτίου του 1822 από τους 100.000 κατοίκους του νησιού οι συμπατριώτες του έσφαξαν τις 85.000. Πού να κατατάξουμε αυτήν τη σφαγή, στις “μίνι” (δηλαδή ασήμαντες) γενοκτονίες; Γι’ αυτή θα του θυμίσουμε τι λέει σ’ ένα από τα πολύ γνωστά ποίηματά του ο Γάλλος ποιητής και πεζογράφος Βίκτωρ Ουγκώ. Μεταφράζω τις δύο πρώτες στροφές:

ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ

Από εκεί πέρασαν Τούρκοι. Κι όλα έμειναν ερείπια και πένθος,

Η Χίος κι οι αμπελώνες της, σκοτεινή ξέρα έχει απομείνει,

Η Χίος που την σκίαζαν οι δεντροστοιχίες των δρόμων της,

Η Χίος που στα κύματα καθρέφτιζε τα δάση της,

Τ’ αρχοντικά, τους λόφους της και κάποτε, τ’αποσπερνά,

Έναν κύκλο πιασμένων κοριτσιών που χόρευαν.

Όλα ερημώσανε. Αλλά όχι: πλάι στο μαυρισμένο τοίχο μόνο,

Κάθεται ένα παιδί γαλανομάτικο, ένα Ελληνόπουλο,

Με το κεφάλι του ταπεινωμένο και πεσμένο.

Ασπίδα προστασίας κι αποκούμπι δεν έχει άλλο,

Από ένα λευκάνθι αγράμπελης, λουλούδι όπως κι εκείνο

Λησμονημένο στην τρομερή καταστροφή.

Το ποίημα έχει γραφτεί και μεταφρασμένο υπάρχει σε πολυάριθμες ανθολογίες άλλων γλωσσών που έχει μεταφραστεί η ποίηση του Ουγκώ. Αυτό δεν σβήνεται ούτε αλλάζει, κύριε Ερντογάν, όπως κι η ίδια η σφαγή των Χιωτών που το ενέπνευσαν. Οι γενοκτονίες απλώς παραγράφονται ή μπαίνουν σε ένα είδος ιστορικής παρένθεσης, μόνο με τον παραπάνω τρόπο παραδοχής και αλλαγής συμπεριφοράς από τους τωρινούς κατοίκους και πολιτικούς της Τουρκίας.

Ρ.Κ.

Για όσους κατάφεραν να τον εκτιμήσουν και γι’ αυτούς που ακόμα τους κυνηγάει. Αφιερωμένο…

Dubber side…  (Michael G Remix, Pink Floyd)

Απόσπασμα από τη βιογραφική εργασία του καθηγητή Παναγιώτη Καρματζού που περιβάλλει αυτή τη νέα, ολοκληρωμένη έκδοση των Απάντων του “ιδανικού αυτόχειρα” ποιητή Κώστα Καρυωτάκη:

…Ὁ Κ. ἐπιστρέφει σπίτι του, παίρνει τὸ πρωινό του καὶ κλειδώνεται στὸ δωμάτιό του. Γύρω στὸ μεσημέρι βγαίνει φορώντας κοστούμι, γραβάτα καὶ ψαθάκι, καὶ ἀγοράζει ἕνα πιστόλι ἀπὸ τὸ ὁπλοπωλεῖο Ἀναγνωστοπούλου· προφανῶς δοκιμάζει ἂν λειτουργεῖ τὸ ὅπλο, γιατὶ σὲ λίγο ἐμφανίζεται ξανὰ στὸ ὁπλοπωλεῖο γιὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖ: δὲν εἶχε προσέξει πὼς τὸ πιστόλι ἦταν ἀσφαλισμένο. Κατὰ τὶς 2 μ.μ., πηγαίνει στὴν Βρυσούλα καὶ κάθεται στὸ παραλιακὸ καφενεῖο Ὁ Οὐράνιος Κῆπος· ζητάει καφὲ καὶ χαρτὶ ἀπὸ τὸν καταστηματάρχη Νιόνιο Καλλίνικο, μένει ἐκεῖ περίπου τρεῖς ὧρες, “καπνίζοντας τσιγάρα τό ’να κοντὰ στ’ ἄλλο, αὐτὸς ποὺ σπάνια κάπνιζε”, καὶ γράφει τὸ σημείωμα ποὺ ἀργότερα βρῆκαν στὴν τσέπη του:

Εἶναι καιρὸς νὰ φανερώσω τὴν τραγωδία μου. Τὸ μεγαλύτερό μου ἐλάττωμα στάθηκε ἡ ἀχαλίνωτη περιέργειά μου, ἡ νοσηρὴ φαντασία καὶ ἡ προσπάθειά μου νὰ πληροφορηθῶ γιὰ ὅλες τὶς συγκινήσεις, χωρίς, τὶς περσότερες, νὰ μπορῶ νὰ τὶς αἰσθανθῶ. Τὴ χυδαία ὅμως πράξη ποὺ μοῦ ἀποδίδεται τὴ μισῶ. Ἐζήτησα μόνο τὴν ἰδεατὴ ἀτμόσφαιρά της, τὴν ἔσχατη πικρία. Οὔτε εἶμαι ὁ κατάλληλος ἄνθρωπος γιὰ τὸ ἐπάγγελμα ἐκεῖνο. Ὁλόκληρο τὸ παρελθόν μου πείθει γι’ αὐτό. Κάθε πραγματικότης μοῦ ἦταν ἀποκρουστική.

Εἶχα τὸν ἴλιγγο τοῦ κινδύνου. Καὶ τὸν κίνδυνο ποὺ ἦρθε τὸν δέχομαι μὲ πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω γιὰ ὅσους, καθὼς ἐγώ, δὲν ἔβλεπαν κανένα ἰδανικὸ στὴ ζωή τους, ἔμειναν πάντα ἕρμαια τῶν δισταγμῶν τους, κ’ ἐθεώρησαν τὴν ὕπαρξή τους παιχνίδι χωρὶς οὐσία. Τοὺς βλέπω νὰ ἔρχωνται ὁλοένα περσότεροι, μαζὺ μὲ τοὺς αἰῶνες. Σ’ αὐτοὺς ἀπευθύνομαι.

Ἀφοῦ ἐδοκίμασα ὅλες τὶς χαρές!!, εἶμαι ἕτοιμος τώρα γιὰ ἕνα ἀτιμωτικὸ θάνατο. Λυποῦμαι τοὺς δυστυχισμένους γονεῖς μου, λυποῦμαι τ’ ἀδέρφια μου. Ἀλλὰ φεύγω μὲ τὸ μέτωπο ψηλά. Ἤμουν ἄρρωστος.

Σᾶς παρακαλῶ νὰ τηλεγραφήσετε, γιὰ νὰ προδιαθέση τὴν οἰκογένειά μου, στὸ θεῖο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, ὁδὸς Μονῆς Προδρόμου, πάροδος Ἀριστοτέλους, Ἀθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Καὶ γιὰ ν’ ἀλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω ὅσους ξέρουν κολύμπι νὰ μὴν ἐπιχειρήσουνε ποτὲ νὰ αὐτοκτονήσουν διὰ θαλάσσης. Ὅλη τὴ νύχτα ἀπόψε, ἐπὶ 10 ὧρες, ἐδερνόμουν μὲ τὰ κύματα. Ἤπια ἄφθονο νερό, ἀλλὰ κάθε τόσο, χωρὶς νὰ καταλάβω πῶς, τὸ στόμα μου ἀνέβαινε στὴν ἐπιφάνεια. Ὁρισμένως, κάποτε, ὅταν μοῦ δοθῆ εὐκαιρία, θὰ γράψω τὶς ἐντυπώσεις ἑνὸς πνιγμένου.

Ένα βιντεάκι με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του Tristan Corbiere  ” Άνθρωποι της Θάλασσας”  την Τρίτη 11 Οκτωβρίου 20:30 το βράδυ στο πολιτιστικό στέκι της Δημοτικής Αγοράς της Κυψέλης, Φωκίωνος Νέγρη 42. Θα μιλήσει η φιλόλογος-λογοτέχνις Τούλα Καρώνη και θα απαγγείλει ποιήματα ο ηθοποιός Βασίλης Βλάχος…

Ναυαγιουργός

Παραθέτω ένα άρθρο του Κώστα Κατσουλάρη από το bookpress.gr για περεταίρω συζήτηση, σε σχέση με τη δημιουργική γραφή, τα ταλέντα του συγγραφέα, το καλό και το κακό γράψιμο και τον συγγραφέα ως αναγνώστη:

http://www.bookpress.gr/stiles/sintaktikon/creative-writing-and-other-demons

Ένα παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά. Αφιερωμένο στη Lilith…

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα που ζούσε, μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σιταριού. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε: “Αν φυτέψουμε αυτούς τους σπόρους, θα μπορέσουμε να έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο όργωμα και στο φύτεμα;” Ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ”, είπε η αγελάδα, “τέλειωσε το ωράριο μου”.
“Όχι εγώ”, είπε η πάπια, “σήμερα έχω ημιαργία”.
“Όχι εγώ”, είπε το γουρούνι, “έχω πάρει άδεια αιμοδοσίας”.
“Όχι εγώ”, είπε η χήνα, “ψάχνω για δουλειά”.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Όργωσε το χωράφι, φύτεψε τους σπόρους, πότισε το χωράφι, το σιτάρι ψήλωσε κι ωρίμασε, που έγινε ψηλό και ολόχρυσο. “Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;” Ρώτησε τότε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια, “σήμερα κάνω στάση εργασίας.”
“Όχι εγώ, είναι εκτός της ειδικότητας μου”, είπε το γουρούνι.
“Όχι εγώ, θα χάσω την αρχαιότητά μου”, είπε η αγελάδα.
“Όχι εγώ, θα χάσω το επίδομα ανεργίας”, είπε η χήνα.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Θέρισε το σιτάρι, έφτιαξε το αλεύρι και έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. “Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Όχι εγώ, θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα”, είπε η αγελάδα.
“Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα της έγκαιρης προσέλευσης”, είπε η πάπια.
“Όχι εγώ, θα έχανα το επίδομα ωρίμανσης”, είπε το γουρούνι.
“Όχι εγώ, θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ η μόνος βοηθός”, είπε η χήνα.

“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες. Μύρισε όμορφα το φρεσκοψημένο ψωμί, σε όλη η φάρμα και τότε μαζεύτηκαν όλα τα ζώα. Όλα θέλανε -για την ακρίβεια απαιτούσανε- μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, “Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε φρατζόλες μοναχή μου”.

“Αίσχος – Κερδοσκοπία!”, φώναξε η αγελάδα.
“Καπιταλιστική βδέλλα!”, ούρλιαξε η πάπια.
“Απαιτώ ίσα δικαιώματα!”, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.
Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε, καθώς βαρέθηκε να κάνει κάτι παραπάνω.
Και γράψανε σε πλακάτ “Αδικία”, “Η μικρή κόκκινη κλώσα να φορολογηθεί”, “Να κρατικοποιηθεί το ψωμί”, “Τα πεινασμένα ζώα έχουν δίκιο”, “Νόμος είναι το δίκιο του γουρουνιού” και κάνανε πορεία γύρω – γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας διάφορα συνθήματα.

Τότε, ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης και είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα: “Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη, δεν μπορείς να το φας μόνη σου”.

“Μα εγώ δούλεψα μόνη μου, για να φτιαχτεί αυτό το ψωμί, κανένας άλλος δεν με βοήθησε”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. “Ολομόναχη, τα έκανα όλα.”

“Ακριβώς”, είπε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης. “Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να δουλεύει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κρατικούς κανονισμούς, το ψωμί θα πρέπει να μοιραστεί σε όλα τα ζώα και η εσύ μικρή κόκκινη κλώσα, θα πρέπει να δώσεις φόρο την μισή φρατζόλα ψωμιού στο κράτος, να πληρώσεις ακόμα φόρο ακίνητης περιουσίας για το χωράφι που όργωσες, να πληρώσεις για να δημοσιεύσεις στις εφημερίδες φωτογραφίες του ψωμιού που έψησες και να πληρώσεις εισφορές στα ταμεία των αγροτών, των μυλωνάδων και αρτοποιών, οπότε θα σου μείνει το ένα τέταρτο της φρατζόλας. Τι νομίζεις δηλαδή, ότι εσύ θα τρως και οι άλλοι θα πεινάνε;”
Και έζησε η μικρή κόκκινη κλώσα καλά -με το ένα τέταρτο της φρατζόλας-, και τα υπόλοιπα ζώα -με τις ολόκληρες φρατζόλες- ακόμα καλύτερα.

Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα σταμάτησε να φτιάχνει το ψωμί της σε αυτήν τη φάρμα  και πήγαινε σε άλλη φάρμα. Οι γείτονές της όμως, η πάπια, η αγελάδα, το γουρούνι και η χήνα αναρωτιόνται ακόμα μέχρι σήμερα γιατί η μικρή κόκκινη κλώσα δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί…